Σε εποχές κρίσης και όχι μόνο οικονομικής που ζούμε, όταν οι μαύρες σκέψεις κυριαρχούν και τα πάθη εξάπτονται, καλό θα ήταν να κάνουμε μια συνολική ανασυγκρότηση της σκέψης.

Κάνουμε συχνά ανασυγκρότηση και εκκαθάριση των σκληρών δίσκων στον υπολογιστή μας.

Έχουμε όμως προσπαθήσει  ποτέ να εκκαθαρίσουμε ή να ανασυγκροτήσουμε  τον  μαλακό εγκέφαλό μας; Ή ζούμε έναν ανεξέταστο βίο σύμφωνα με τον αρχικό  προγραμματισμό και τις επίκτητες επιθυμίες όπως αυτές  προέκυψαν  από τις διδασκαλίες, τις υπερβολικές  κοινωνικές επιρροές, το έθιμο, τις συνήθειες και τα πάθη μας;

Η απάντηση είναι συνήθως αρνητική  αν και πολλοί το έχουμε σκεφτεί, επειδή αν το εξετάσεις οικονομικοτεχνικά δεν συμφέρει, γιατί  το μεν πρώτο γίνεται με το πάτημα ενός κουμπιού με βέβαια αποτελέσματα,  ενώ το δεύτερο απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και θυσίες με αβέβαια αποτελέσματα όσον αφορά τα προσδοκώμενα.

Το πρόβλημα   αντιμετώπισε τον 17 ^ο αιώνα ο Σπινόζα ο οποίος αφού  διαπίστωσε από προσωπική εμπειρία  ότι όλα όσα συμβαίνουν στην κοινή ζωή, που μας προκαλούν θλίψη – άγχος- φόβο  και που προέρχονται  από τις τρείς κύριες ανθρώπινες επιδιώξεις (πλούτη-δόξα  και ηδονή)  είναι μάταια και μηδαμινά,  πρότεινε την  διόρθωση του νου με την “ Πραγματεία  για την διόρθωση του νου” που άφησε ημιτελή μάλλον επειδή δεν μπόρεσε να ορίσει τον νου.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Σπινόζα τα τρία αυτά αγαθά τα οποία οι περισσότεροι άνθρωποι εκτιμούν  ως υπέρτατα αγαθά διασπούν τόσο πολύ το πνεύμα ώστε δεν μένει θέση στο μυαλό για να σκεφτεί τίποτε άλλο.

Η φύση δε των αγαθών αυτών είναι τέτοια που η ικανοποίηση τους είναι αδύνατη αφού όσο μεγαλύτερο μερίδιο αποκτά κανείς στο ένα ή στο άλλο από αυτά, τόσο η χαρά του μεγαλώνει με αποτέλεσμα να παρακινούμαστε  όλο και περισσότερο να αυξάνουμε  ότι έχουμε.

Αν όμως τύχει κάποια φορά και διαψευσθούν οι προσδοκίες μας τότε η λύπη μας φτάνει στο κατακόρυφο. 

Είκοσι  αιώνες πριν τον Σπινόζα,  ο Επίκουρος αναλύοντας τις ανθρώπινες επιθυμίες διαπίστωνε ότι οι μεν φυσικές και αναγκαίες επιθυμίες (να μην πεινάμε, να μην διψάμε, να μην κρυώνουμε) μπορούν εύκολα να ικανοποιηθούν , ενώ αντίθετα οι μάταιες επιθυμίες (πλούτη – δόξα ) είναι απεριόριστες και προβληματικές όσον αφορά  το αντικείμενο και την ικανοποίηση  τους και επιπλέον η υποταγή σ’αυτές δεν οδηγεί στην ευχάριστη εκείνη και γαλήνια κατάσταση, που προκύπτει από την ικανοποίηση των φυσικών αναγκών.

Ας βάλουμε λοιπόν σε μια σειρά τις επιθυμίες μας, ας ξεχωρίσουμε τις φυσικές από τις μάταιες και ύστερα σε έναν διμέτωπο αγώνα εντός μας και εντός της ανθρώπινης κοινότητας, ας  προσπαθήσουμε να ζήσουμε σύμφωνα με την φύση, επειδή όπως λέει ο Επίκουρος οι κύριες πηγές της  δυστυχίας (κακοδαιμονίας) είναι δύο:  από την μια ο φόβος και από την άλλη η αόριστος και κενή επιθυμία. 

Ασφαλώς   και δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, ούτε  όσοι έφαγαν , έφαγαν εξ ίσου.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα είναι ποιος  θα πληρώσει  και αυτό εξαρτάται άμεσα  από το ποιος θα κάνει τον λογαριασμό.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που λένε να μην πληρώσει κανένας, να αρνηθούμε δηλ. το χρέος, αλλά η άποψη αυτή αθωώνει   αυτούς που τα έφαγαν και το ποιο σημαντικό  απομονώνει από όλον τον κόσμο  την χώρα και  όλους  τους  έλληνες, ως διεθνείς  μπαταχτσήδες.

Όσοι  περιμένουν έναν δίκαιο λογαριασμό  από αυτούς που  τα έφαγαν κάνουν ολοφάνερα λάθος.

Και  ποιοι  θα μπορούσαν να κάνουν έναν δίκαιο λογαριασμό;  Δίκαιοι και αντικειμενικοί  μπορεί  να είναι όσοι δεν έχουν  εμπλακεί  άμεσα σε αυτήν την πρωτοφανή κατασπατάληση Δημοσίου χρήματος.

Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα του λαού, μερικά   εκατομμύρια   άνθρωποι,  εργάτες και φτωχοί αγρότες που κατά γενική ομολογία δεν συμμετείχαν  σε αυτό το μεγάλο φαγοπότι της τελευταίας 20ετίας .

Αυτοί όχι μόνο δεν συμμετείχαν στις πλούσιες  δεξιώσεις ως συνδαιτυμόνες,  αλλά ούτε σήμερα  συμμετέχουν μαζικά τουλάχιστον, στις διαμαρτυρίες  για τα σκληρά μέτρα που πλήττουν φυσικά και αυτούς.

Αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν την δυνατότητα να εκφραστούν θα μπορούσαν να πουν:

Γιατί λοιπόν γκρινιάζετε μεγαλοεργολάβοι και εθνικοί προμηθευτές που τόσα χρόνια παίρνατε πανάκριβα   δημόσια έργα με απευθείας ανάθεση για να  πλουτίσετε σε λίγα χρόνια και λέτε σήμερα με τα άφθονα Μ.Μ.Ε. που διαθέτετε ότι για την κρίση φταίνε οι δυτικοί πιστωτές; Μου θυμίζετε εκείνον τον πολίτη που αφού κατασπατάλησε όλα τα δάνεια που είχε πάρει, τώρα του φταίνε οι τράπεζες που τον δάνειζαν.

Γιατί γκρινιάζετε μεγαλο- αγρότες  που εκτός από τα δανεικά και την άγρια εκμετάλλευση των ξένων εργατών,  μοιραστήκατε άλλα 120 δις επιδοτήσεις (όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά), και αντί  με αυτά να εκσυγχρονίσετε την αγροτική παραγωγή, γεμίσατε την χώρα με  τζιπ    4Χ4  με αποτέλεσμα εκτός από τα αγροτικά προϊόντα  να αυξήσουμε τις εισαγωγές και στα είδη πολυτελείας;

Γιατί γκρινιάζετε  μεγαλομεσαίοι επαγγελματίες που τόσα χρόνια κόβετε απόδειξη όποτε θέλετε, με αποτέλεσμα να κλέβετε το Φ.Π.Α. και να δηλώνετε εισοδήματα μικρότερα από τα δικά μας;

Γιατί γκρινιάζετε υψηλόμισθοι  δημόσιοι υπάλληλοι που εκτός από τον υψηλό  μισθό σας και την λούφα μερικοί παίρνατε και  το φακελάκι σας;  Και μη μου πείτε ότι αυτό είναι εξαίρεση γιατί εκεί που δεν υπάρχει  λούφα π.χ. γιατροί το φακελάκι είναι κανόνας, ενώ όπου δεν υπάρχει φακελάκι έχει γίνει κανόνας η λούφα. Δεν ξέρατε η δεν καταλαβαίνατε ότι με αυτό το παραγωγικό επίπεδο της χώρας δεν μπορούσε να συνεχιστεί το πανηγύρι ή μήπως νομίζατε ότι τα δανεικά θα μπορούσαν  να συνεχιστούν επ’ άπειρο.

Αυτό που τώρα εσείς φοβάστε,  πως θα ζήσετε δηλ.  με    300-700 € το μήνα;  εμείς το ζούμε δουλεύοντας  σκληρά,  όλα αυτά τα χρόνια  που η χώρα δανείζονταν, χωρίς κανείς να νοιάζεται για μας.

Δεν επιχαίρουμε  γι’αυτό, θέλουμε όμως να αναλάβετε  την ευθύνη σας εσείς και τα κόμματά που σας τα έδιναν ή σας υποστήριζαν  τόσα χρόνια,  να φανείτε συνεπείς στις υποχρεώσεις σας και να μην οδηγήσετε  με την αλαζονεία  σας  την χώρα και όλους μας, σε μεγαλύτερες περιπέτειες να μην πάμε δηλ. όπως είπε ο τζιμάκος  ”από το ΠΑΣΟΚ στο χειρότερο”.

Όταν πριν από 15 χρόνια οι δικαστές καθόριζαν  τις τιμές των ακινήτων που απαλλοτριώθηκαν για την κατασκευή του λιμανιού στην Ηγουμενίτσα,  πολλοί  Γραικοχωρίτες και  Λαδοχωρίτες  έγιναν  ξαφνικά και αναπάντεχα σε μια μέρα πλούσιοι.

Οι άλλοι από τα γύρω χωριά ίσως και από ζήλεια μίλησαν για υπερβολικά ποσά που δεν αντιστοιχούσαν στην αγοραία αξία των ακινήτων.

Σήμερα όμως φαίνεται ότι οι δικαστές, είτε το γνώριζαν είτε όχι, ενήργησαν σοφά.

Και αυτό γιατί με τα χρήματα αυτά  δεν αποζημίωσαν τους  Γραικοχωρίτες και τους Λαδοχωρίτες μόνο για τα ακίνητά τους αλλά και για όλα τα άλλα κακά .

Γιατί στο λιμάνι μαζί με τα πλοία,  τα καυσαέρια και τον θόρυβο,  που λίγο –πολύ όλοι τα περιμέναμε, έρχονται και οι πουτάνες,  τα ναρκωτικά, οι άστεγοι, οι μετανάστες που πολλοί λίγοι τα είχαν προβλέψει.

Επειδή όπως συμβαίνει πάντα, οι πεινασμένοι θα χαλάνε την ησυχία των χορτασμένων,  οι μετανάστες  θίγοντας είτε την περιουσία, είτε την αισθητική,  δεν αφήνουν τους  Γραικοχωρίτες και  τους Λαδοχωρίτες να απολαύσουν τα άνετα σπίτια που έφτιαξαν με τα χρήματα των απαλλοτριώσεων.

Σίγουρα μπορούν να γίνουν ορισμένα πράγματα και την κύρια ευθύνη την φέρνει η πολιτεία που άφησε να διογκωθεί υπερβολικά το πρόβλημα, αφήνοντας να μπαίνουν ανεξέλεγκτα μετανάστες χωρίς χαρτιά που μας στέλνει μαζικά ο Ερντογάν.

Αλλά και ίδιοι οι κάτοικοι μπορούν αντιμετωπίζοντας ψύχραιμα το πρόβλημα  να προτείνουν λύσεις που θα απαλύνουν και τον πόνο αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων αλλά και την ανησυχία των χωριανών.

Απορρίπτοντας εξ αρχής την ηλίθια ή προβοκατόρικη θέση για «σύνορα ανοιχτά και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών» καθώς και την κανιβαλική «να τους ρίξουμε στην θάλασσα», μπορεί να βρεθεί λογική και πολιτισμένη λύση.

Η παραχώρηση χώρου όπου θα στηθεί κατασκήνωση για την στέγαση και σίτιση αυτών των ανθρώπων είναι μία από αυτές.

Η μήπως η ανθρωπιά μας εξαντλείται εκφράζοντας την συμπάθεια μας για τους άστεγους  σεισμόπληκτους της Αϊτής ή όπου αλλού αρκεί να είναι μακριά από εμάς.

Μήπως μας χάλασαν σαν ανθρώπους τα λεφτά από τις απαλλοτριώσεις;

Οι κοινωνίες φτιάχτηκαν για να μην ισχύει απόλυτα ο φυσικός νόμος του ισχυρότερου  όπως ισχύει στα κοπάδια των ζώων.

Οι άνθρωποι δηλ. δέχθηκαν να περιορίσουν μέρος της φυσικής τους ελευθερίας  που τους  επιβάλουν οι νόμοι, προκειμένου να εξασφαλίσουν κάποια προστασία της ζωής και των υπαρχόντων τους.

Οι νόμοι και τα συστήματα που επικρατούν δεν είναι πάντα δίκαιοι, όπως και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» δεν είναι ίδιο, ούτε στο χώρο ούτε στον χρόνο ούτε στο συγκεκριμένο μυαλό του κάθε ανθρώπου.

Γενικά όμως μπορεί κανείς εύκολα να παρατηρήσει σε μια κοινωνία,  ότι η τήρηση των περισσότερων  νόμων ευνοεί   κυρίως τους φτωχούς και τους αδύνατους, ενώ οι ισχυροί προτιμούν την ανομία.

Φυσικά οι νόμοι αλλά και τα συστήματα αλλάζουν συνεχώς σε όλες τις κοινωνίες αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει υποστηρίξει σοβαρά ότι θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε πίσω στα χωρίς νόμους  κοπάδια, στις φάρες και τα γένη.

Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δεν πρόκειται να γυρίσουμε τόσο πίσω, είναι πολύ πιθανό όμως να γυρίσουμε λίγο πίσω, εκεί δηλαδή  που η θέσπιση, εφαρμογή και η τήρηση των νόμων δεν θα γίνεται από θεσμοθετημένα όργανα (βουλή, δικαστήρια κ.λ.π.) αλλά από συνταγματάρχες όπως στην επταετία (1967-1974) που αρκετοί από εμάς έχουμε ζήσει.

Κι αυτό μπορεί να γίνει γιατί με αυτό το μπάχαλο που έχουν δημιουργήσει  οι τζαμπατζήδες και οι κάθε λογής μπαχαλάκηδες, όλο και πιο συχνά ακούμε  απλούς  ανθρώπους να  λένε δεν είναι κράτος αυτό, ενώ οι πιο καθυστερημένοι πολιτικά από αυτούς θα αναζητήσουν την λύση στο φασισμό.

Γι’αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που σε αυτά τα κινήματα πρωτοστατούν και ακροδεξιές οργανώσεις όπως φαίνεται στην φωτογραφία.

Τότε η ανυπακοή θα είναι νόμιμη  επειδή στο σύνταγμα αναφέρεται ότι  “η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων”.

Ενάντια σε τέτοια καθεστώτα η ανυπακοή είναι πράξη ηρωική, αλλά σήμερα εδώ η ίδια πράξη παίζεται σαν φάρσα.

Έτσι το  ηρωικό κίνημα  των τζαμπατζήδων άρχισε με τα διόδια όταν κάτοχοι αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού σήκωναν τις μπάρες, αλλά οι ταξιδεύοντες με το λεωφορείο πληρώνουν κανονικά τα διόδια στο εισιτήριο.

Όσοι λοιπόν είναι καλά  οργανωμένοι κάτω από την εμπνευσμένη  ιδεολογία του τζαμπατζή μπορούν να συνεχίσουν  με σούπερ μάρκετ των πολυεθνικών, τα γήπεδα, τα αεροπλάνα και γιατί όχι   και ληστείες, σαν λαϊκή απαλλοτρίωση. Θα φτάσουμε δηλ  με την ανάπτυξη του κινήματος  να  κάνει ο καθένας  ότι του καπνίσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά αφού ο αντικαπνιστικός νόμος  έχει αποτύχει παταγωδώς και σε λίγο θα αρχίσουν να  ξανακαπνίζουν – ανοιχτά, γιατί κρυφά καπνίζουν ήδη- και στα νοσοκομεία.

Στο τέλος, θα φάμε ο ένας τον άλλο για να ξεκινήσουμε από την αρχή και να καταλάβουμε σε τι χρησιμεύει  η οργανωμένη κοινωνία.

Αλλά όπως λέει ο λαός το ψάρι βρομάει απ’ το κεφάλι  εδώ που έχουμε φτάσει ύστερα από την χρεοκοπία της χώρας  όλα επιτρέπονται, γιατί πώς να στείλεις φυλακή  όσους αρνούνται  να πληρώσουν εισιτήριο, όταν κυκλοφορούν ελεύθεροι αυτοί που λήστεψαν τη χώρα.

Από τον  Επίκουρο  έως  τον Νίτσε στην ίδια γραμμή βρίσκεται και ο Σπινόζα με το πνεύμα του οποίου κοινώνησα λιγάκι τελευταία.

Ο πρώτος  όπως περιγράφει ο Λουκρήτιος  στο περίφημο De Rerum Natura,  πήρε την ζωή  από τα σκοτάδια, την κόλαση του φόβου,  τις προλήψεις  και τις δεισιδαιμονίες της θρησκείας που απειλούσε από τους ουρανούς τους θνητούς, για να την  οδηγήσει, ύστερα από μια σπουδαία ανάλυση των ανθρώπινων επιθυμιών και των φόβων, σε γαλήνιο λιμάνι με υπέρλαμπρο φως.

Στη συνέχεια ήρθε  ο Σπινόζα που αφού διαπίστωσε ότι «δεν ζούμε, δεν διάγουμε παρά ένα ομοίωμα ζωής, δεν συλλογιζόμαστε παρά πώς να αποφύγουμε τον θάνατο, και όλη μας η ζωή είναι μια λατρεία του θανάτου» στην συνέχεια  καταγγέλλει όλα αυτά που μας χωρίζουν από την ζωή, για να καταδείξει  με τον πιο ευδιάκριτο τρόπο την άμεση σχέση μεταξύ λύπης και τυραννίας.

Αφού κατέδειξε με σαφήνεια και πριν από τον Νίτσε ότι δεν υπάρχει Καλό και Κακό  σαν αξίες όπως παρουσιάζονται σε όλες τις θρησκείες, διατύπωσε για πρώτη φορά  την άποψη ότι το καλός  [για μένα] και κακός [για μένα] είναι δυο κατευθύνσεις που προσλαμβάνει η παραλλαγή της δύναμης ενέργειας: η μείωση της δύναμης αυτής (λύπη) είναι κακή, η αύξησή της (χαρά) είναι καλή.

«Αν οι άνθρωποι γεννιόνταν ελεύθεροι, δεν θα σχημάτιζαν καμία έννοια του καλού ή του κακού πράγματος επί όσον καιρό θα ήταν ελεύθεροι.»

Συνεπώς πρέπει να καταγγελθεί ότι μειώνει την δύναμη ενέργειας (λύπη-μίσος) και να υμνηθεί ότι αυξάνει την δύναμη ενέργειας (χαρά – αγάπη).

Επιπρόσθετα  πρέπει να καταγγελθούν όλα όσα  εμπλέκουν και αυξάνουν  την λύπη όπως οι τύψεις, η ενοχή, η σκέψη του θανάτου αλλά ακόμη και η ελπίδα και η ασφάλεια που σημαίνουν αδυναμία και υπηρετούν την τυραννία και την καταπίεση.

Επειδή ο τύραννος έχει ανάγκη την λύπη των ψυχών για να επιτύχει, όπως και οι λυπημένες ψυχές έχουν ανάγκη έναν τύραννο για να ενισχυθούν και να εξαπλωθούν.

Αντίθετα η χαρά και το γέλιο  που απελευθερώνουν τον άνθρωπο από τον φόβο, είναι ότι περισσότερο απεχθάνονται η θρησκεία και ο τύραννος, αφού διαβρώνει και διασπά την ηθικιστική τριάδα του σκλάβου, του τύραννου και του ιερέα.

«Αγαπώ ό,τι είναι εύθραυστο, εφήμερο, μοναδικό και σαρκικό. Ακριβώς επειδή το ενεργά υπαρκτό, αυτό που αποτελεί το παρόν μας, είναι τόσο πολύτιμο, οφείλουμε επειγόντως να σκεφθούμε και να εγκλιματίσουμε τη δυνητικοποίηση η οποία το αποσταθεροποιεί. Πιστεύω ότι η οδύνη του να υφίσταται κανείς τη δυνητικοποίηση χωρίς να την καταλαβαίνει, είναι μια από τις κυριότερες αιτίες της τρέλας και της βίας στην εποχή μας.»

(Tου Pierre Levi από τον επίλογο του βιβλίου του Δυνητική Πραγματικότητα)

Ζούμε χωρίς αμφιβολία δραματικές αλλαγές της τεχνικής, της οικονομίας και των ηθών.

Αν και όλοι  για την εποχή τους το ίδιο ισχυρίζονται, πιστεύω  ότι η ανάπτυξη του κυβερνοχώρου και η ταχύτητα των αλλαγών που συντελούνται σήμερα,  θα μείνουν  σαν χαρακτηριστικά  της  χιλιετία μας.

Η δυνητικοποίηση σαν διαδικασία μετάβασης από το πραγματικό στο δυνητικό μπορεί σήμερα να έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις με την πληροφορική και το Ίντερνετ, δεν είναι όμως καινούργιο φαινόμενο στην ιστορία  της ανθρωπότητας.

Η εξέλιξη της γλώσσας, η ανακάλυψη της γραφής, και η κατασκευή μεγάλων έργων, ήταν η αντίδραση του ανθρώπου στην φθορά και την εξαφάνιση.

Η ταχύτητα των αλλαγών και η δυσκολία κατανόησης παράξενων φαινομένων που αφορούν το χώρο και το χρόνο είναι ταυτόχρονα και σημαντικός αποσταθεροποιητικός παράγοντας.

Με αποτέλεσμα στις ήδη υπάρχουσες μορφές εξάρτησης και εθισμού, που αφορούν κατά βάση χρήση ουσιών, αλλά και των τυχερών παιχνιδιών, έρχεται να προστεθεί και ο εθισμός στο διαδίκτυο με συμπτώματα κυρίως στους εφήβους, όπως η αδιαφορία για άλλες δραστηριότητες, η μειωμένη επίδοση στο σχολείο λόγω των πολλών ωρών που περνάει ο έφηβος στο Ίντερνετ, ενώ σε προχωρημένες περιπτώσεις ο έφηβος δεν κοιμάται, παραμελεί την προσωπική του υγιεινή αλλά και αδυνατεί να σταματήσει την ενασχόληση αυτή την ώρα που έχει ορίσει ο ίδιος.

Η δυνητική  πραγματικότητα  είναι μια πραγματικότητα νέου τύπου,  δεν είναι εικονική-πλασματική όπως λαθεμένα αποδόθηκε στα ελληνικά το “virtual reality”.

Η  δυνητικοποίηση δεν είναι καθαυτή ούτε κακή ούτε καλή ούτε ουδέτερη, είναι η ίδια η κίνηση εξέλιξης της ανθρωπότητας.

Ο Ηράκλειτος σε ένα από τα περίφημα αποσπάσματα  του θέλοντας να τονίσει την φυσική αντίδραση στο καινούργιο και το άγνωστο είπε: « Τα σκυλιά γαυγίζουν ό,τι δεν γνωρίζουν».

Πριν λοιπόν την φοβηθούμε, την καταδικάσουμε ή την αποδεχτούμε ριψοκινδυνεύοντας, αξίζει τον κόπο να συλλάβουμε, να σκεφθούμε, να κατανοήσουμε τη δυνητικοποίηση σ΄όλη της την ευρύτητα και να την διδάξουμε στα παιδιά επειδή οι απαγορεύσεις και τα άλλα πρακτικά μέτρα που προτείνουν οι ψυχολόγοι δεν λύνουν οριστικά το πρόβλημα..

Το βιβλίο του  Pierre Levi θα βοηθήσει σίγουρα σ΄αυτή  τη κατεύθυνση.

Καλή ανάγνωση λοιπόν φίλοι μου.

¨Αφού τους αφήνουμε  και περνάνε τα σύνορα πρέπει σαν πολιτισμένη Χώρα να τους φροντίσουμε  στοιχειωδώς, προσφέροντας τους στέγη και ένα πιάτο φαγητό¨.

Επειδή  αυτό, που λέει η κοινή λογική και ο κόσμος όλος, δεν έγινε επί τόσα χρόνια, φτάσαμε στη σημερινή δραματική κατάσταση.

Οι μετανάστες  ψάχνουν τους κάδους των σκουπιδιών για κάτι φαγώσιμο ή περιφέρονται σαν αγρίμια στους ελαιώνες και τα χωράφια, κυνηγημένοι από τiς διωκτικές αρχές.

Προσπαθώντας να επιβιώσουν  παραβιάζουν αγροτόσπιτα και κάνουν  μικροκλοπές, ενώ φέρνουν σε απόγνωση μικροϊδιοκτήτες που δικαιολογημένα διαμαρτύρονται αφού καλούνται να πληρώσουν μόνοι αυτοί το κόστος της ¨φιλοξενίας¨ τόσων ανθρώπων.

H αδιαφορία της Πολιτείας παραδίδει, ειδικά τους πιο πολιτικά καθυστερημένους απ’ αυτούς, απ’ ευθείας στη ναζιστική Χρυσή Αυγή, που εμφανίζεται «ως δια μαγείας» για να επιβάλει την τάξη, έτσι ύστερα από το περιστατικό του πυροβολισμού μετανάστη στην Παραμυθιά, έρχονται στο δικαστήριο να συμπαρασταθούν στους δολοφόνους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες  και ενώ  οι τοπικές αρχές (Περιφέρεια και Δήμος)  συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, θεωρώ ότι το να μιλάμε για ανοιχτά  ή κλειστά σύνορα ή να διαφωνούμε για το αν  οι μετανάστες  είναι  Ιρακινοί οπότε φταίνε οι ιμπεριαλιστές,  ή  Ιρανοί οπότε φταίνε οι ισλαμοφασίστες, είναι δευτερεύον, επειδή το μεν ζήτημα των συνόρων μπορεί να λυθεί τα επόμενα 500 χρόνια, ενώ το τι διώχνει τους μετανάστες από τις πατρίδες τους αφορά κυρίως αυτούς, αλλά για την ώρα στην προσπάθεια τους να διαφύγουν στη Δύση το έχουν ξεχάσει και αυτοί.

Ύστερα όλα αυτά  μας χωρίζουν ενώ ελάχιστα μπορούμε  τοπικά να συμβάλουμε στην επίλυσή τους.

Το κύριο που νομίζω ότι μας ενώνει είναι να απαιτήσουμε  από τις αρχές (την Περιφέρεια και τον Δήμο) να ληφθούν άμεσα μέτρα υγειονομικής και διατροφικής φροντίδας για τους μετανάστες , ώστε να ανακουφισθούν οι ίδιοι και όσοι ενοχλούνται από αυτούς, αλλά και για  να λείψει το πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης για τους ναζήδες δολοφόνους.

Επειδή σε λίγο εκτός από τους μετανάστες που θα ψάχνουν τα σκουπίδια, θα γεμίσουμε και  τραμπούκους – μαχαιροβγάλτες  ναζί,  όπως έγινε  στο κέντρο της Αθήνας όπου η  μαζική  εγκατάσταση των πιο εξαθλιωμένων μεταναστών κάτω από τις πιο άθλιες συνθήκες, έκανε τους ναζιστές πολιτική οντότητα στην πρωτεύουσα της χώρας σαν προστάτες τάχα των φτωχών ψηφοφόρων του κέντρου, που τους έστειλαν στο Δημοτικό συμβούλιο 66 χρόνια μετά την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων από την Χώρα.

Και οι μετανάστες μπορεί κάποτε να τα καταφέρουν να φτάσουν στο προορισμό τους,  εμάς όμως θα μας μείνουν οι ναζί, που αφού δεν θάχουν πλέον μετανάστες η Εβραίους θα κυνηγούν Δημοκράτες.

Μαζί με την κλασική μαρξιστική-λενιστική  θεωρία που ερμηνεύει  την εξαγωγή του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και τον μετατρέπει σε ιμπεριαλισμό, σήμερα στην Κίνα έχουμε ένα νέο φαινόμενο που επιταχύνει την  εξέλιξη της σε παγκόσμια ιμπεριαλιστική χώρα.

Τα εκατομμύρια των Κινέζων εργατών που δουλεύουν ασταμάτητα για 1 € την ημέρα, μαζί με την τεχνητή υποτίμηση του γουάν, έχουν γεμίσει όλο τον κόσμο με φτηνά Κινέζικα προϊόντα και  την άρxουσα τάξη (τα στελέχη του ΚΚΚ που διατάζουν εν ονόματι του κρατικού κεφαλαίου) της Κίνας με τεράστια συναλλαγματικά αποθέματα, τα οποία αναζητούν διέξοδο στην εξαγωγή κεφαλαίων σύμφωνα με τους νόμους της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Με αυτήν την έννοια οι Κινέζικες επενδύσεις στην χώρα μας όχι μόνο δεν διαφέρουν από τις επενδύσεις των άλλων ξένων κεφαλαίων (αμερικανικών, ευρωπαϊκών κλπ), αλλά είναι επαχθέστερες επειδή οι εργαζόμενοι στην Κίνα, από την υπεραξία της εργασίας των οποίων έχουν σωρευθεί αυτά τα κεφάλαια, δεν έχουν δικαίωμα συνδικαλιστικής δράσης και διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών εργασίας.

Η κατάσταση αυτή λόγω της τεράστιας ποσότητας εργατικής δύναμης στην Κίνα επηρεάζει παγκόσμια την αμοιβή της εργασίας, παρασέρνοντας την προς τα κάτω.

Η φράση «ήρθαμε να σας βοηθήσουμε»  που επανέλαβε πολλές φορές  ο  Κινέζος πρωθυπουργός την έχουμε ακούσει τόσες φορές από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές που μας έκανε να χαμογελάσουμε μέσα στην πίκρα μας.

Στη δεκαετία του 1960 όταν μέσα στο ΚΚΚ διεξαγόταν ανελέητη ταξική πάλη ο πρόεδρος Μάο μιλώντας στο πολιτικό γραφείο τους είπε:

¨Κάνατε την επανάσταση και δεν ξέρετε που είναι η αστική τάξη; Εδώ μέσα είναι¨

Πράγματι εκεί μέσα ήταν ο Τενχκ Χσιάο Πινγκ και οι άλλοι πνευματικοί παππούδες των σημερινών σοσιαλφασιστών, όλοι αυτοί που έχοντας εξουσία μέσα στο κόμμα και στο κράτος  μετατράπηκαν σταδιακά σε αστική τάξη νέου τύπου.

Την ίδια εποχή  ο πρόεδρος Μάο απαντώντας στο ερώτημα τι καθεστώς είχε τότε η Ρωσία είχε πεί: ¨ είναι ένα φασιστικό καθεστώς χιτλερικού τύπου.¨

Αυτό είναι σήμερα η Κίνα, ένα φασιστικό καθεστώς χιτλερικού τύπου, ιδιαίτερα ύστερα από την μεγάλη σφαγή στην πλατεία Τιέν αν μέν.

Και όταν ο μεγαλύτερος φασισμός της γης είναι αποφασισμένος να σε προστατεύσει ξέρεις ότι προορίζεσαι για δούλος.

Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας που επί δεκαετίες τώρα φώναζε όχι στο ξένο κεφάλαιο και είχαν διώξει  ένα σωρό ξένες επενδύσεις από την χώρα μας στο όνομα της εθνικής ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, χειροκροτεί σήμερα  τους Κινέζους ιμπεριαλιστές.

Πριν από λίγα χρόνια κοροϊδεύαμε τους Αλβανούς που από τον πολύ ενθουσιασμό βούταγαν τα ρολόγια στην  υποδοχή των Αμερικανών προέδρων Κλίντον και Μπούς στην Πρίστινα και τα Τίρανα.

Σήμερα ήρθε η σειρά των Αλβανών να γελάσουν μαζί μας, όταν χειροκροτάμε  τον Κινέζο πρωθυπουργό Γουέν Τζιαμπάο επειδή του άρεσε η λαδοβούτα.

Πολλοί  έβλεπαν τα τελευταία 20 χρόνια την χώρα να κατρακυλάει στην χρεοκοπία και την ανυποληψία, πίστευαν όμως καλοπροαίρετα ότι αυτό οφείλεται στην ανικανότητα των κυβερνώντων, ενώ πολύ δύσκολα  μπορούσαν  να πεισθούν, ότι αυτό γίνεται συνειδητά από εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που ήθελαν την χώρα έξω από την Ευρώπη και απέναντι από αυτήν, σε συμμαχία με την Ρωσία και την Κίνα.

Σήμερα τα πράγματα αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν, εκτός από την καθεστωτική αριστερά που πάντα ήταν κατά της Ε.Ε. και σήμερα φυσικά κατά του μνημονίου, αλλά δεν λένε τι προτείνουν έξω από αυτά, υπάρχουν και οι τολμηροί μουζαχεντίν  του ΠΑΣΟΚ, που προτείνουν συγκεκριμένα:

¨Απευθείας επαναδιαπραγμάτευση του χρέους μας με τους κύριους πιστωτές μας προκειμένου να επιμηκυνθεί η αποπληρωμή του και τμήμα του να μειωθεί…¨

Αλλά διαπραγματεύομαι με κάποιον σημαίνει ότι κάτι δίνω σε αντάλλαγμα για κάτι που παίρνω, ενώ όταν λες στον πιστωτή σου δεν μπορώ να σου ξεπληρώσω τα λεφτά παρά μόνο αν μειώσεις αισθητά κεφάλαιο που σου χρωστάω ή παρατείνεις ουσιαστικά το χρόνο αποπληρωμής σύμφωνα με τον οποίο με έχεις δανείσει, ή μειώσεις αισθητά το επιτόκιο δανεισμού μου, ή τέλος πάντων θα χάσεις όλα σου τα λεφτά αν δεν κάνεις κάποια από αυτά, αυτό είναι χρεοκοπία την οποία μπορείς ευφημιστικά  να την ονομάσεις επαναδιαπραγμάτευση ή  αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά δεν αλλάζει τίποτα όσον αφορά τις συνέπειες της χρεοκοπίας.

Και στη συνέχεια οι ίδιοι μουζαχεντίν του ΠΑΣΟΚ  με θάρρος που θα το ζήλευαν  όλες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (γι αυτό τους παρακαλάνε να είναι υποψήφιοι τους ) προτείνουν:

¨Ένα επιθετικό μέτωπο απέναντι στους μονεταριστές και τους νεοφιλελεύθερους διεθνώς και φυσικά ανάλογες είναι και οι ανάγκες για συνολικό γεωπολιτικό επαναπροσανατολισμό της χώρας.

Στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής μας είναι απολύτως απαραίτητο να ξεφύγουμε από ένα συγκεκριμένο «καρτέλ» δανειστών- τοκογλύφων που δρουν εις βάρος της χώρας. Οι χώρες του BRIC και οι αραβικές χώρες προσφέρουν τέτοια προοπτική.”

Για όλα λοιπόν φταίνε οι μονεταριστές και νεοφιλελεύθεροι διεθνώς και ας κυβέρνησε τόσα χρόνια το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ.

Η πρόταση – λύση λοιπόν είναι ο συνολικός γεωπολιτικός επαναπροσανατολισμός της χώρας προς της χώρες του BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα).

Οι χώρες αυτές δηλ θα μας δώσουν δάνεια   χωρίς τόκους και ανταλλάγματα, έτσι για την ψυχή της μάνας τους, ενώ αν  συνυπολογίσει κανείς ότι οι δύο από αυτές Βραζιλία, Ρωσία έχουν χρεοκοπήσει πρόσφατα και οι άλλες δύο  δίνουν στους εργάτες τους 1 € την ημέρα, ενώ η δημοκρατία αυτή η μικρή-αστική που έχουμε εμείς τώρα, είναι είδος πολυτελείας για τους λαούς αυτών των χωρών, ο καθένας καταλαβαίνει τι μας περιμένει.

Αυτοί που μας έφεραν στο μνημόνιο, οι ίδιοι τώρα είναι κατά του μνημονίου, αλλά από  το μνημόνιο και από  ακόμη χειρότερα σαν αυτά που προτείνουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πάρα πάνω, δεν γλυτώνουμε αν δεν απαλαγούμε πρώτα από τέτοιους πολιτικούς.

Ο κίνδυνος προερχόταν από μια αντίληψη που κουβαλούσα από το παρελθόν ότι υπερασπιζόμενος διάφορες πεποιθήσεις μπορεί και πρέπει να θυσιάζεις πολλά σημαντικά πράγματα από την πραγματική ζωή.

Λίγο η ωριμότητα, λίγο η σημαντικότητα της φιλίας, λίγο η εποχή της καταβαράθρωσης πολλών πεποιθήσεων που ζούμε,  με έκαναν όχι μόνο να μην θυσιάσω την φιλία μου αλλά και να αναθεωρήσω εντελώς την προηγούμενη (κομμουνιστική;) αντίληψη μου, βάζοντας πάντα πάνω την πραγματική ζωή και τις αξίες της και κρατώντας πάντα μια επιφύλαξη για τις πεποιθήσεις μου ότι, μπορεί να είναι και λαθεμένες.

Σήμερα είμαι περήφανος για την στάση μου αυτή.

Όλα αυτά τα θυμήθηκα διαβάζοντας την ¨Συνάντηση¨ του Κούντερα  ο οποίος  αναλύοντας  την φιλία την «συντροφική», για την οποία υπάρχει ειδική λέξη στα Τσέχικα και την πραγματική γράφει:

¨Αυτό που με σόκαρε περισσότερο στις μεγάλες σταλινικές δίκες είναι η ψυχρή επιδοκιμασία με την οποία δεχόταν οι κομμουνιστές πολιτικοί τη θανάτωση των φίλων τους. Γιατί ήταν όλοι φίλοι, εννοώ πώς γνωρίζονταν όλοι πολύ καλά, είχαν ζήσει μαζί δύσκολες στιγμές, εκπατρισμό, διώξεις, μακρόχρονο πολιτικό αγώνα. Πώς μπόρεσαν να θυσιάσουν, και με τόσο μακάβρια τελεσίδικο τρόπο, τη φιλία τους;

Ήταν όμως φιλία;

Ήταν φιλία των συντρόφων. Ήταν η συμ-πάθεια που ενώνει αυτούς που διεξάγουν τον ίδιο πολιτικό αγώνα, για τους οποίους ο πολιτικός αγώνας είναι ανώτερος από την πραγματική ζωή και όταν εξαφανίζεται η κοινή αφοσίωση στη κοινή υπόθεση εξαφανίζεται και ο λόγος της συμ-πάθειας.

Αλλά η φιλία που υποτάσσεται σε συμφέροντα ανώτερα της φιλίας δεν έχει καμία σχέση με φιλία.

Στην εποχή μας μάθαμε να υποτάσσουμε τη φιλία σ’αυτό που αποκαλούμε πεποιθήσεις. Και μάλιστα με την περηφάνια μιας ηθικής ευθύτητας. Χρειάζεται όντως μεγάλη ωριμότητα για να καταλάβουμε ότι η άποψη την οποία προασπιζόμαστε είναι απλώς ένας ευσεβής πόθος, μια ιστορία αναγκαστικά ατελής, πιθανόν εφήμερη, που μόνο οι φοβερά στενόμυαλοι την παρουσιάζουν σαν βεβαιότητα ή αλήθεια. Αντίθετα με την παιδαριώδη πίστη σε μια πεποίθηση, η πίστη σε έναν φίλο είναι αρετή, ίσως η μοναδική, η ύστατη.¨